Na zakończenie wakacji, ku pokrzepieniu serc, przytoczę opowieść prawdziwą – choć zasłyszaną, jednak wiarygodną, bo wyszła od ludzi godnych zaufania. A trzeba tu nadmienić, że jej autorzy niejedno już widzieli – każdego dnia prowadzą kontrole w zakładach pracy oraz odbiory obiektów.
Właściwie powinienem zacząć od słów: „za siódmą górą i siódmą rzeką...” lub jeszcze lepiej: „dawno, bardzo dawno temu...”. A jednak było zwyczajnie. Pewnego dnia dwójka inspektorów udała się na odbiór obiektu przeznaczonego na zakład pracy. Przybywszy na miejsce ujrzeli skromny budynek, zaadaptowany z jakiegoś magazynu czy innej pakamery na szwalnię. Zarówno otoczenie, jak i elewacja obiektu pozwalały dobrze myśleć o gospodarzu: pastelowe kolory budynku, kostka na całym placu, ład i porządek. Bywa. Nowobogaccy lubią „zaszpanować” gustownym „obejściem”, „etatową pięknością” w sekretariacie, szykowną „furą” na podjeździe plus dwa hektary gabinetu prezesa z biurkiem jak lotnisko. Sam taki szyk niejednokrotnie oglądałem.
Najczęściej na takim opisie kończy się pozytywny wizerunek firmy. Dalej już tylko toczą się boje inspektorów o każde oczko pisuaru, umywalkę, prysznic czy szatnię dla pracowników, które według projektu powinny być, a ich nie ma, bo zabrakło metrażu na pomieszczenia socjalne.

Śledzie zawinięte w potrójnie złożoną gazetę. To było opakowanie. Śledzie występowały w zasadzie w dwóch gatunkach: „z łbami” i „bez łbów”. Ale opakowane były tak samo. Potem zrodził się zwyczaj używania opakowań zastępczych oklejonych etykietami zastępczymi. Wyrób czekoladopodobny w szarym papierku. Kto to pamięta? Taki folklor realnego socjalizmu. I my też byliśmy opakowani w opakowania zastępcze – bury ortalion i wszechwładny bistor. Dla młodszych czytelników te nazwy nic nie znaczą. Warto sobie wyobrazić jesienny, deszczowy dzień, kiedy po szesnastej ludzie tłumnie wracają z pracy, szeleści mokry ortalion, a wszyscy są jakoś podobni, jak z tej samej biednej rodziny.