Po trzech latach organizowana przez firmę Pyrabelisk międzynarodowa konferencja Security Printing & Alternative Solutions in Central/Eastern Europe and Russia/CIS (Produkcja druków zabezpieczonych i alternatywne rozwiązania w Europie Środkowo-Wschodniej oraz Rosji i krajach WNP) ponownie zawitała do Polski. Jej siódma edycja odbyła się w dniach 31 stycznia – 1 lutego br. w warszawskim hotelu Intercontinental. „Świat DRUKU” był jednym z patronów medialnych konferencji.

W dniu 20 stycznia 2007 roku w Muzeum Plakatu w warszawskim Wilanowie odbyło się posiedzenie jury III Międzynarodowego Konkursu Kalendarzy i Kart Świąteczno-Noworocznych Vidical 2007. W obradach uczestniczyli: Jolanta Fajkowska – historyk sztuki, dziennikarka TVP; Bogdan Dziworski – fotograf, prodziekan Wydziału Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach; Peter Gyllan – artysta grafik, architekt, wykładowca w Danmarks Designskole w Kopenhadze; dr Jerzy Pietriaszwili – poligraf, wykładowca w Istytucie Poligrafii Politechniki Warszawskiej; prof. Stanisław Wieczorek – artysta grafik, ASP w Warszawie (przewodniczący jury). Z ramienia organizatorów obowiązki sekretarza jury pełnił Andrzej Zabielski, członek zarządu Vidical sp. z o.o. Ogółem oceniano: 105 kalendarzy wieloplanszowych, 29 kalendarzy plakatowych, 15 zdzieraków, 37 pozostałych oraz 27 kart świąteczno-noworocznych.

W dniu 25 stycznia br. w Bibliotece Narodowej po raz czwarty wręczono nagrody miesięcznika „Magazyn Literacki KSIĄŻKI” w rankingach „Książki miesiąca” (dyplomy dla wydawców i autorów) oraz „Książki roku 2006” (dyplomy i statuetki dla wydawców). Gospodarzami spotkania byli dyrektor Biblioteki Narodowej, Michał Jagiełło, i redaktor naczelny „Magazynu Literackiego KSIĄŻKI”, Piotr Dobrołęcki. W uroczystości wzięli udział przedstawiciele najważniejszych instytucji kultury, wydawnictw, hurtowni i księgarni.
Co miesiąc spośród wszystkich nowości ukazujących się na polskim rynku wydawniczym kolegium redakcyjne miesięcznika pod przewodnictwem Krzysztofa Masłonia wybiera cztery tytuły, które powinny zasługiwać na szczególną uwagę czytelnika ze względu na swoje wartości poznawcze, literackie, artystyczne itp. Wyróżnione pozycje otrzymują tytuł „Książki miesiąca” – w kilku kategoriach: literatura polska, literatura obca, poezja, etyka, albumy, słowniki, encyklopedie, literatura dziecięca, biografie, historia, eseistyka, prawo, kulturoznawstwo. W ten sposób przez cały rok powstaje lista 48 tytułów, spośród których po redakcyjnej dyskusji zostaje wybranych pięć najważniejszych pozycji, które otrzymują tytuł „Książki roku”.

Zgodnie z zapowiedzią sprzed miesiąca, będzie o ostatnim etapie w relacjach pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, na którym formalnie jeszcze związani umową o pracę bardziej myślą o sprawach „na potem” niż o wypełnianiu wzajemnych zobowiązań. W większości przypadków rozwiązania umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia dokonuje pracodawca. Maksymalny, określony w kodeksie pracy, okres wypowiedzenia to trzy miesiące. Dzieje się tak w przypadku, kiedy strony wiąże umowa na czas nieokreślony, a pracownik był zatrudniony co najmniej przez trzy lata.
Kiedy już pracodawca upora się z uzasadnieniem takiego wypowiedzenia i nie zostanie ono przez pracownika zaskarżone, to po szczęśliwym, dla pracodawcy, jego doręczeniu pracownikowi wchodzi ono w życie od pierwszego dnia następnego miesiąca. To przydługie nieco wyjaśnienie należy się naszym Czytelnikom, bo jak pokazuje praktyka sal sądowych, skonstruowanie rzeczowego, opartego na faktach uzasadnienia wypowiedzenia jest sztuką samą w sobie. Jeszcze większej ekwilibrystyki wymaga wybranie momentu wręczenia pisma wypowiadającego umowę. Nie jest bowiem tajemnicą, że jeśli tylko pracownik wyczuje zamiar pracodawcy, to potrafi na długie miesiące zniknąć z pola widzenia szefa uciekając w chorobę. I nie ma się czemu dziwić – nawet telewizja emituje „instruktażowe” programy, informując jak to np. wybieralni działacze samorządów u schyłku kadencji nagle niedomagają przedłużając sobie w ten sposób zatrudnienie za godziwą płacę, a na koniec mają jeszcze do wykorzystania urlop wypoczynkowy za czteroletnią kadencję!
Kiedy już strony przebrną przez powyższe etapy wstępne, wypowiedzenie zaczyna „biec” i czas jego trwania trzeba wypełnić. Paradoks polega na tym, że z małymi wyjątkami, skrócenie okresu wypowiedzenia przez oświadczenie woli jednej strony jest praktycznie niemożliwe. W art. 36 §6 k.p. przewidziano co prawda możliwość skrócenia okresu wypowiedzenia, ale takie działanie wymaga zgody obu stron. Jak tu się jednak dogadać, skoro z reguły takiej obustronnej woli nie ma, bo gdyby była, to rozwiązanie nastąpiłoby na mocy porozumienia stron, a nie za wypowiedzeniem. Mamy zatem sytuację, w której pracodawca trzyma pracownika w firmie dlatego, że tak nakazuje prawo, a pracownik pozoruje pracę przez czas swoistej nagrody za zatrudnienie przez minimum trzy lata. Nie trzeba być wielkim mędrcem, żeby stwierdzić, iż dla obu stron jest to już tylko „proteza” zatrudnienia, a nie efektywna praca.
W życiu, które nie znosi próżni, nawet tej stworzonej przez prawodawcę, wprowadzono swoistą praktykę nieświadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Krótko mówiąc: po wręczeniu wypowiedzenia pracodawca zwalnia pracownika z obowiązku przychodzenia do firmy i raz w miesiącu przelewa na jego konto należne „wynagrodzenie za pracę”. Paradoks tego typu postępowania polega na tym, że jest ono sprzeczne z zapisem art. 80 k.p., który wyraźnie stwierdza: „Wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią”.

Potocznie uważa się, że Public Relations służy kreowaniu pozytywnego wizerunku oraz budowaniu więzi z otoczeniem. Głównym celem specjalistów od PR jest pozyskanie życzliwości i akceptacji wobec poczynań organizacji. Jeśli bandycka organizacja, jak na przykład administracja światowego mocarstwa napada na suwerenne państwo, morduje ludzi, stosuje zakazaną broń masowego rażenia, to zadaniem PR jest stworzenie wrażenia, że owi bandyci ratują naszą cywilizację. I nie ma być nikogo, kto powiedziałby, że nie chce uczestniczyć w bandyckim procederze.
Globalna wioska, wiocha, w której wszystko zostało zmierzone, wycenione i wystawione na sprzedaż, ma jawić się jako niezwykle przyjazne miejsce, gwarantujące to, czego ludzie potrzebują – wolność. PR ma zapewnić uczestników globalnej gry, że żyją tak, jak chcą. Dokonuje tego przez: a) selekcję informacji, b) skierowanie informacji do określonych adresatów, c) przyjęcie roli lidera w kształtowaniu opinii publicznej, d) bycie mediatorem. No to po kolei.
Selekcja informacji nie jest oczywiście manipulacją. Dobierać informacje tak, by uwieść nimi publiczność, to nie jest manipulacja. Selekcja oznacza, że nie mówimy wszystkiego, a jednocześnie twierdzimy, że mówimy prawdę. Nie, selekcja oznacza mówienie nieprawdy. Oznacza mówienie kłamstw. Powstaje fabryka celulozy i PR mówi, że tworzymy miejsca pracy i ludzie będą żyć lepiej. Nieprawda. Fabryka będzie zrzucać ksylonowe odpady do pobliskiej rzeki. Wymrą ryby, ślimaki, rośliny. Powstanie śmierdząca pustynia, a ludzie tam żyjący będą umierać na nieznane choroby. Zdegradowana strefa będzie inspiracją dla literatów opisujących nowy piknik na skraju drogi. Później fabryka przeniesie się w inne miejsce, tam, gdzie tańsza jest siła robocza. Fabryka żeruje na ludzkiej biedzie, a PR opowiada o tym, jak ludzie z tej biedy będą uwalniani. Nie będzie uwolnienia. Będzie PR.
Zawsze znajdą się ci, którzy poprą inicjatywę. To może być środkowoeuropejski kraj, w którym robi się średniowiecze. Są tacy, w każdym kraju, którzy żyją w średniowieczu. Pamiętać trzeba o średniowiecznym odrodzeniu Karolingów. To coś innego. Tu mamy średniowiecze motłochu i zbydlęcenia. Taki kraj, a w nim paru zacnych obywateli, którzy się rządem nazwali. To PR pozwala wybrać target odbiorców chwalebnej oferty i wykreować ich na naród. Reszta się nie liczy.