|
|
"Świat Druku" - miesięcznik
Archiwum
Rok 2002
Grudzień
Naświetlarki laserowe z diodą fioletową oraz ich zastosowanie do wykonywania offsetowych form drukow
|
|
W ostatnim czasie coraz częściej stosowane są naświetlarki laserowe z diodą fioletową. Zalety tej technologii zostały omówione w artykule Jacka Hamerlińskiego „Fioletowe CtP: moda czy potrzeba?” w numerze 10/2002 „Świata Druku”. Celem tego artykułu jest przedstawienie właściwości i zakresu zastosowania naświetlarek laserowych z diodą fioletową.
|
1. Lasery stosowane w technologii od komputera do formy drukowej
W technologii od komputera do formy drukowej obecnie stosowane są naświetlarki z następującymi źródłami promieniowania [5]:
• 410 nm - z diodą laserową fioletową
• 488 nm - z laserem argonowym
• 532 nm - z laserem Nd:YAG (neodymowo-itrowo-aluminiowo-granatowym)
• 632 nm - z laserem HeNe (helowo-neonowym)
• 650 nm - z diodą laserową czerwoną
• 830 nm - z diodą laserową podczerwoną
• 1064 nm - z laserem Nd-YAG podczerwonym.
Dioda laserowa fioletowa została opracowana stosunkowo niedawno i jest produkowana przez japońską firmę Nichia. Emituje promieniowanie 410 nm (dokładnie 391-420 nm). Dzięki mniejszej długości fali emitowane promieniowanie ma większą energię niż promieniowanie o dłuższej fali, co zwiększa szybkość napromieniowania. Ponadto dzięki mniejszej plamce laserowej i większej głębi ostrości istnieje możliwość zwiększenia rozdzielczości. Diody laserowe fioletowe są stosunkowo powszechnie stosowane przy wytwarzaniu płyt CD. Ich zastosowanie pozwoliło zwiększyć pojemność płyt z 4,7 GB (uzyskiwanych przy stosowaniu lasera HeNe 640 nm) do 20-30 GB.
Cena diody fioletowej w ostatnim czasie znacznie obniżyła się. W 1999 r. wynosiła 2000 dolarów, w 2000 roku - 1000 dolarów, a w 2001 już tylko 200 dolarów. Dioda fioletowa jest więc tańsza niż pozostałe lasery, co powoduje znaczne obniżenie kosztów głowicy, a tym samym całej naświetlarki laserowej. Moc diody fioletowej początkowo wynosiła 5 mW, ale obecnie są już produkowane urządzenia z laserem 30 mW.
2. Głowice naświetlające
Głowice naświetlające z diodą laserową fioletową, oznaczone symbolami PVLS (Pulsed Violett Laser Source), zostały opracowane przez niemiecką firmę TuiOptics. Włączenie diody następuje tylko na okres naświetlania [4]. Głowice mają prostszy układ optyczny i mniejszą ilość części zamiennych niż urządzenia do naświetlania innymi laserami [4]. Zawierają ponadto elementy kontrolne do pomiaru temperatury i do automatycznego włączania i wyłączania diody oraz elementy optyczne do ogniskowania wiązki laserowej.
Trwałość głowicy z diodą laserową fioletową wynosi około 10 tys. godzin naświetlania, co umożliwia naświetlenie około 240 tys. płyt formatu B3, przy rozdzielczości 2400 dpi [3]. Głowice z laserem podczerwonym stosowane w naświetlarkach bębnowych zewnętrznych muszą być wymieniane po około 5 tysiącach godzin pracy.
Koszty wymiany głowicy naświetlającej z diodą laserową fioletową wynoszą około 8000 euro, podczas gdy dla lasera Nd-YAG koszt ten wynosi 28 100 euro, a dla lasera podczerwonego - 35 300 euro.
Głowice naświetlające z diodą laserową fioletową są stosowane w naświetlarkach następujących firm [2]:
• Agfa: Galileo VS/VXT i Polaris
• Barco Graphics: Viking
• Cymbolic Sciences: Plate Jet Sapphire
• ECRM: Tigercat
• Escher Grad: Cobalt 8
• Highwater/Jorg: Platinum
• Heidelberg: Prosetter [8]
• Krause-Biagosch: Laserstar z możliwością przezbrajania starszych urządzeń z innymi laserami na diodę laserową fioletową
• Lithotech/Sack: Andromeda
• Mitsubishi Paper: Silver Digiplater Alpha 2500 V [8]
• Purup-Eskofot: Imagemaker.
Powyższe urządzenia są naświetlarkami bębnowymi wewnętrznymi, z wyjątkiem urządzeń firm High-water i Mitsubishi Paper, które są naświetlarkami płaskimi. Urządzenia płaskie wyposażone w diodę laserową fioletową są tańsze od naświetlarek bębnowych wewnętrznych i zewnętrznych [2]. Obecnie już do przeszłości należy opinia, że za pomocą naświetlarek płaskich uzyskuje się obrazy o gorszej jakości.
3. Płyty do naświetlania diodą laserową fioletową
Diody laserowe fioletowe są obecnie stosowane do naświetlania:
• płyt fotodyfuzyjnych z warstwą halogenosrebrową na podłożu aluminiowym, poliestrowym albo papierowym
• płyt hybrydowych z warstwą ha-logenosrebrową i fotorozpuszczalną
• płyt fotoutwardzalnych o podwyższonej czułości (tylko przy stosowaniu naświetlarek z diodą fioletową o mocy 30 mW), które (dla zwiększenia wysokości nakładu) umożliwiają termiczne hartowanie elementów warstwy kopiowej na formach drukowych.
3.1. Płyty aluminiowe z warstwą fotodyfuzyjną
Znane są następujące płyty aluminiowe z warstwą fotodyfuzyjną:
• płyty Lithostar Ultra V firmy Agfa//DuPont, czułe na promieniowanie 400-410 nm, specjalnie przydatne do naświetlania diodą laserową fioletową; różnią się od pozostałych płyt Lithostar zakresem czułości widmowej oraz specjalną warstwą ochronną z żółtym filtrem, która umożliwia naświetlanie płyt przy świetle dziennym, a więc nie wymagają obróbki w ciemni fotograficznej z czerwonym światłem ochronnym; mają grubości 0,15, 0,20, 0,24, 0,30, 0,35 i 0,40 mm i formaty dostosowane do wszystkich maszyn arkuszowych i zwojowych; im większa grubość płyt, tym większa ich wytrzymałość w czasie drukowania; umożliwiają reprodukcję rastrów klasycznych o gęstości do 100 pkt/cm, przy rozpiętości stopnia pokrycia powierzchni rastrowej od 2 do 98%; można również reprodukować rastry stochastyczne; płyty Lithostar można stosować do nakładów do 350 tys. odbitek
• płyty Silverlith SDP firmy Agfa/DuPont
• płyty Silver Digiplate Alpha Violett firmy Mitsubishi specjalnie dostosowane do naświetlania diodą fioletową; mają wymiary:
- 450×280 mm do 460×550 mm (płyty o grubości 0,15 mm)
- 450×280 mm do 754×635 mm (płyty o grubości 0,20, 0,24 i 0,30 mm).
Płyty te można stosować do drukowania nakładów do 200 tys. odbitek.
Powyższe płyty na podłożu aluminiowym elektrochemicznie ziarnowanym i anodowo utlenionym mają warstwę redukcyjną, warstwę zaporową z polimerem rozpuszczalnym w wodzie i warstwę fotograficzną, to jest warstwę żelatyny z halogenkami srebra (rys. 1). Warstwa zaporowa zapobiega dyfuzji składników warstwy halogeno-srebrowej do warstwy redukcyjnej w czasie przechowywania płyt.
|
|
Rys. 1. Schemat budowy płyty fotodyfuzyjnej oraz technologii wykonywania formy drukowej
|
Ponadto większość płyt zawiera w specjalnej warstwie żelatynowej składniki potrzebne do wywołania warstwy, a mianowicie substancję wywołującą (hydrochinon), substancję antyzadymiającą (bromek potasu) oraz związek kompleksujący (tiosiarczan sodowy).
Technologia wykonywania form drukowych obejmuje następujące etapy (rys. 1):
• naświetlanie laserowe; w czasie naświetlania w naświetlonych elementach warstwy halogenosrebrowej powstaje obraz utajony, natomiast w miejscach nienaświetlonych pozostaje halogenek srebra
• wywoływanie za pomocą wywoływacza fotograficznego zawierającego:
- substancję wywołującą (hydro-chinon)
- substancję antyzadymiającą (bromek potasu)
- substancję alkalizującą (węglan sodowy)
- substancję konserwującą (siarczyn sodowy)
- substancję kompleksującą, np. tiosiarczan sodowy, który przekształca nienaświetlone halogenki srebra w związki rozpuszczalne w wodzie - zdolne do dyfuzji.
W czasie wywoływania warstwa żelatyny pod wpływem węglanu sodowego pęcznieje i hydrochinon redukuje (przekształca) halogenki srebra w miejscach naświetlonych w czarny nierozpuszczalny obraz srebrowy, który pozostaje w warstwie górnej; w miejscach nienaświetlonych halogenki srebra reagując z substancją kompleksującą (tiosiarczanem sodowym) tworzą zdolne do dyfuzji związki kompleksowe; siarczyn sodowy zabezpiecza składniki wywołujące przed utlenieniem pod wpływem tlenu z powietrza, a bromek potasu chroni nienaświetlone halogenki srebra przed działaniem substancji wywołującej.
Płyty fotodyfuzyjne, które mają niektóre składniki wywoływacza w warstwie żelatyny na płycie, wywołuje się w roztworze aktywującym, który zawiera tylko węglan sodowy oraz siarczyn sodowy; spęczniała pod wpływem węglanu sodowego warstwa żelatyny uwalnia hydrochinon, bromek potasu i substancję kompleksującą tworząc normalny wywoływacz
• dyfuzja, trwająca około 20 sekund, w czasie której związki kompleksowe halogenku srebra dyfundują poprzez warstwę zaporową do warstwy redukcyjnej, gdzie następuje ich redukcja do oleofilowego srebra metalicznego, które jest zdolne do przekazywania farby
• płukanie, w czasie którego zostaje usunięta warstwa zaporowa wraz ze znajdującą się na niej warstwą żelatynową ze srebrem metalicznym
• utrwalanie, które obejmuje oleofilizację elementów drukujących i hydrofilizację elementów niedrukujących za pomocą specjalnego roztworu
• zagumowywanie, gdy płyta nie jest od razu stosowana do drukowania
• suszenie.
Na wykonanej formie drukowej można przeprowadzić korektę minusową za pomocą pasty korekcyjnej albo specjalnych korektopisów usuwających rysunek. Po korekcie usuwa się nadmiar korektora, np. za pomocą tamponu zwilżonego wodą. Korektę plusową przeprowadza się za pomocą odpowiednich korektopisów nanoszących nowy rysunek.
W maszynie drukującej otrzymane formy zachowują się jak konwencjonalne formy aluminiowe i nie wymagają specjalnych roztworów nawilżających ani specjalnych farb.
W razie potrzeby archiwizacji form drukowych należy usunąć z nich farbę za pomocą specjalnego roztworu. Następnie formę delikatnie przeciera się roztworem utrwalającym, który oleofilizuje elementy drukujące, a hydrofilizuje elementy niedrukujące, a później przeciera ją do sucha tamponem z waty. Wykonane formy drukowe należy przechowywać stronami użytkowymi skierowane do siebie, w temperaturze 18-24oC i przy wilgotności względnej 40-70%.
Płyty nienaświetlone należy przechowywać w temperaturze poniżej 32oC, przy wilgotności względnej powietrza poniżej 70%.
Do naświetlania wszystkich płyt fotodyfuzyjnych można stosować dowolne naświetlarki z laserem fioletowym, chociaż każdy producent płyt preferuje swoją naświetlarkę.
Proces obróbki przebiega automatycznie, np. w urządzeniu SPP 82 dla płyt Silverlith lub w urządzeniach LP82, LP!50, SLT70, 80, 105, 150. Przykładowo schemat urządzenia SPP 82 przedstawia rysunek 2.
|
|
Rys. 2. Schemat urządzenia SPP 82 do obróbki płyt Silverlith
|
Do naświetlania płyt Agfa LithostarUltra-V [13] firma Agfa preferuje swoje urządzenia Galileo VS/VXT oraz Polaris, (które pracuje z wydajnością do 235 płyt/godz. i może być stosowane do przygotowywania form do drukowania gazetowego).
Firma Krause do naświetlania płyt fotodyfuzyjnych oferuje naświetlarki Laserstar, a do drukowania gazetowego - naświetlarkę płaską LS-Jet z wydajnością do 240 płyt//godz. (przy 1270 dpi).
Do naświetlania płyt Silver Digiplate Alpha Violett [8, 10, 11] firma Mitsubishi proponuje swoją naświetlarkę Silver Digiplate Alpha 2500. Jest to naświetlarka płaska oparta na naświetlarce Flatrite firmy Dainippon Screen. Przeznaczona jest do obróbki płyt o minimalnym formacie 280×450 mm i maksymalnym formacie 754×635 mm. Pracuje z szybkością 20 płyt/godz., przy rozdzielczości od 1200 do 2400 dpi. Naświetlarka może pracować przy świetle żółtym i ma kasetę na 50 płyt, którą można łatwo wymienić na kasetę z innym formatem płyt. Ma urządzenie do perforacji płyt dla pięciu różnych rodzajów perforacji. Naświetlarka ma RIP, składający się ze standardowego PC i Scriptworks-Interpretera firmy Harlequin. Naświetlone płyty wywołuje się za pomocą wywoływacza Alpha w specjalnej wywoływarce Alpha Ecco-880, w której płyta nie zostaje zanurzona do roztworu wywołującego, ale jest nim natryskiwana w ilości 100 ml/m2, co zmniejsza zużycie wywoływacza o około 80%. Nadmiar wywoływacza jest usuwany za pomocą wałków wyciskających; usunięty w ten sposób wywoływacz nie jest już ponownie stosowany. Dzięki temu nie następuje utlenienie składników wywoływacza, powodujące zmianę jego właściwości. Po wywołaniu spłukuje się płytę specjalnym roztworem stabilizującym, który oleofilizuje elementy drukujące, hydrofilizuje elementy niedrukujące, zobojętnia pH na powierzchni płyty oraz koaguluje (zestala) rozpuszczone składniki warstwy zawierające srebro, co ułatwia ich odfiltrowanie za pomocą dwóch filtrów, które wymienia się po 250 m2 obrabianych błon. Dzięki temu oczyszczony roztwór stabilizujący może być długo stosowany w obiegu zamkniętym. Nie jest potrzebne podłączenie dopływu i odpływu wody. Wywoływarka ponadto nie ma ani urządzeń podgrzewających, ani chłodzących.
Naświetlarki z laserem fioletowym dostarcza również firma Heidelberg [12]. Są to naświetlarki Prosetter, mające diodę laserową 5 mW do naświetlania płyt i folii z warstwą fotodyfuzyjną. Wydajność wynosi dla:
• Prosettera 52 (system dwustronicowy) - 20 płyt/h
• Prosettera 74 (system czterostronicowy) - 16, a przy wersji szybkiej - 24 płyt/h
• Prosettera 102 (system ośmiostronicowy) - 12, a przy wersji szybkiej - 24 płyt/h.
Naświetlarki Prosetter umożliwiają wykonanie czterech rodzajów perforacji na boku form drukowych.
Zaletą płyt aluminiowych z warstwą fotodyfuzyjną jest:
• stosunkowo wysoka światłoczułość umożliwiająca ich zastosowanie w technologii od komputera do formy drukowej
• możliwość drukowania nakładów co najmniej 100 tys. odbitek (przy czym z płyt Silver Digiplate Alpha Violett do 200 tys., a z płyt Lithostar do 350 tys.) o takiej samej jakości jak z form drukowych wykonanych z płyt aluminiowych z warstwą fotorozpuszczalną
• wysoka rozdzielczość (ponad 200 pkt/cm)
• możliwość drukowania wielobarwnego
• zmechanizowana technologia wykonywania form drukowych - obsługa urządzenia ogranicza się do włożenia naświetlonej płyty do wywoływarki; gotową formę drukową otrzymuje się automatycznie. W niektórych urządzeniach (zwłaszcza do wykonywania form gazetowych) naświetlone płyty automatyczne są przekazywane do urządzenia wywołującego.
Do wad płyt aluminiowych z warstwą fotodyfuzyjną należy:
• wyższa cena w stosunku do płyt z warstwą fotorozpuszczalną i nieco dłuższa obróbka płyt za pomocą specjalnego urządzenia
• brak możliwości termicznego hartowania formy drukowej dla zwiększenia wysokości nakładu.
3.2. Folie poliestrowe z warstwą fotodyfuzyjną
Znane są następujące folie poli-estrowe z warstwą fotodyfuzyjną:
• setprint firmy Agfa
• LV1 i SDP-B firmy Mitsubishi, która ostatnio dostarcza folie z matową powierzchnią odwrotnej strony (FR-matt 0,20), co w niektórych maszynach drukujących ułatwia pasowanie
• mega HN firmy Itek
• onyx firmy 3M-Imation.
Firma Fuji przewiduje uruchomienie produkcji nowych folii dla diody fioletowej.
Budowa i zasada działania poli-estrowych folii fotodyfuzyjnych zostanie omówiona w artykule pt. „Od komputera do folii poliestrowej”.
Zaletą folii poliestrowych w stosunku do płyt fotodyfuzyjnych aluminiowych jest niższa cena, natomiast wadą jest niższy nakład, nie przekraczający:
• do 10 tys. odbitek na folii o grubości 0,12 mm
• do 20 tys. odbitek na folii o grubości 0,20 mm.
Ponadto folie nie powinny być stosowane do wykonywania form drukowych o wymiarach większych od 50×70 cm oraz form z gęstością rastrów powyżej 70 pkt/cm.
3.3. Folie papierowe z warstwą fotodyfuzyjną
Folie fotodyfuzyjne na podłożu papierowym do naświetlania diodą fioletową oferuje firma Mitsubishi - pod nazwą SDP (Silver DigiPlate). Grubość oferowanych folii wynosi 0,140 i 0,190 mm.
Folie te na podłożu papierowym dwustronnie laminowanym folią polietylenową mają warstwę przeciwodblaskową (do likwidacji ewentualnych odblasków w czasie naświetlania), która jednocześnie może zawierać niektóre składniki wywoływacza (substancję wywołującą, antyzadymiającą i kompleksującą). Na warstwie przeciwodblaskowej znajduje się warstwa fotograficzna z żelatyną i halogenkami srebra, a na niej warstwa redukcyjna (rys. 3). Na odwrotnej stronie folii znajduje się warstwa przeciwskręcająca, dzięki której folia leży płasko (nie skręca się w rolkę).
|
|
Rys. 3. Schemat budowy folii fotodyfuzyjnej Silver DigiPlate na podłożu papierowym
|
Technologia wykonywania form drukowych z folii na podłożu papierowym jest taka sama, jak technologia wykonywania form z folii na podłożu poliestrowym. Z formy drukowej na podłożu papierowym można uzyskać nakłady do 10 tys. odbitek.
Zalety folii papierowych z warstwą fotodyfuzyjną są podobne do zalet folii poliestrowych, z tą różnicą, że:
• folie papierowe nie nadają się do drukowania odbitek wielobarwnych, ponieważ niedostateczna stabilność podłoża papierowego może doprowadzić do trudności w czasie pasowania
• otrzymuje się z nich niższe nakłady
• są tańsze od folii poliestrowych.
3.4. Płyty aluminiowe hybrydowe z warstwą fotorozpuszczalną i halogenosrebrową
Płyty takie pod nazwą CTY i CTX produkuje obecnie firma Kodak Polychrome Graphics. Są to płyty aluminiowe elektrochemicznie ziarnowane i anodowo utleniane, z warstwą fotorozpuszczalną, na której znajduje się warstwa fotograficzna, to jest warstwa żelatyny z halogenkami srebra. Budowę takiej płyty przedstawia rysunek 4.
|
|
Rys. 4. Schemat budowy płyty CTX/CTY i technologii wykonywania formy drukowej
|
Technologia wykonywania formy drukowej obejmuje następujące etapy (rys. 4):
• naświetlanie za pomocą naświetlarki laserowej z diodą fioletową, w czasie którego w warstwie fotograficznej powstaje negatywowy srebrowy obraz utajony
• wywoływanie, to jest przekształcanie obrazu utajonego w czarny obraz srebrowy za pomocą wodnego wywoływacza fotograficznego typu Rapid Access, który zawiera hydrochinon i metol jako substancje wywołujące, węglan sodu jako substancję alkalizującą, siarczyn sodu jako substancję konserwującą, bromek potasu jako substancję antyzadymiającą i ałun jako substancję uodporniającą warstwę żelatyny na podwyższone temperatury wywoływania
• utrwalanie obrazu srebrowego, to jest rozpuszczanie nienaświetlonych halogenków srebra za pomocą wodnego roztworu utrwalacza fotograficznego, którego głównym składnikiem jest tiosiarczan sodowy
• naświetlanie płyty (bez negatywu lub diapozytywu) za pomocą lamp luminescencyjnych UV, przy czym wytworzony obraz srebrowy tworzy maskę fotograficzną umożliwiającą naświetlanie warstwy fotorozpuszczalnej tylko w miejscach niepokrytych czarnym obrazem srebrowym
• usuwanie warstwy żelatynowej z obrazem srebrowym za pomocą roztworu wodnego (z możliwością odzyskania metalicznego srebra)
• wymywanie (wywołanie) naświetlonych miejsc warstwy fotorozpuszczalnej za pomocą tradycyjnego alkalicznego wodnego wywoływacza do płyt presensybilizowanych pozytywowych
• spłukanie wodą
• ewentualne zagumowanie, gdy wykonana forma drukowa nie jest od razu stosowana do drukowania.
Forma drukowa z takich płyt ma podobne właściwości, jak tradycyjna forma drukowa z płyt pozy-tywowych, to znaczy na hydrofilowym podłożu aluminiowym ma oleofilowe elementy nienaświetlonej warstwy fotorozpuszczalnej. Zaletą jest wysoka światłoczułość płyty. Wadą jest stosunkowo długi proces obróbki płyt oraz stosunkowo wysoki koszt urządzeń do ich obróbki. Ponadto należy utylizować wywoływacze i utrwalacze fotograficzne stosowane do obróbki płyt. Cena płyt jest o około 50% wyższa od ceny tradycyjnych płyt presensybilizowanych i dlatego mało prawdopodobny jest dalszy rozwój tych płyt.
3.5. Płyty aluminiowe o podwyższonej światłoczułości
Na międzynarodowej wystawie Ipex 2002 firma Fujifilm [9] przedstawiła płytę Brillia LP-NV z warstwą fotoutwardzalną o podwyższonej światłoczułości, którą można naświetlać za pomocą naświetlarki z diodą fioletową. Naświetlarka bębnowa wewnętrzna Luxel V-9600 CTP ma dwa systemy laserowe z diodami 30 mW, które umożliwiają naświetlenie do trzydziestu dwóch płyt w ciągu godziny (przy 2400 dpi) o formacie do B1. Po wywołaniu wykonaną formę drukową można stosować do drukowania nakładu do 200 tys. odbitek, a po termicznym hartowaniu - do nakładu powyżej 1 mln odbitek.
Firma Heidelberg przewiduje uruchomienie produkcji urządzeń z diodą laserową 30 mW do naświetlania płyt fotopolimerowych o podwyższonej światłoczułości.
Prawdopodobnie wkrótce również inne firmy przedstawią swe płyty z warstwami fotoutwardzalnymi o podwyższonej czułości - wraz z odpowiednimi urządzeniami, gdyż ta technologia będzie się szybko rozwijała ze względu na jej następujące zalety:
• niższa cena płyt w stosunku do płyt z warstwą fotodyfuzyjną lub termoczułą
• szybszy i tańszy proces wykonania form drukowych w porównaniu do płyt z warstwą fotodyfuzyjną, z możliwością wyeliminowania roztworów do obróbki fotograficznej
• możliwość termicznego hartowania form drukowych (do drukowania nakładów do 1 mln odbitek), które nie jest możliwe przy warstwach fotodyfuzyjnych.
4. Zalety naświetlania diodą laserową fioletową
Dioda laserowa fioletowa stopniowo eliminuje pozostałe lasery promieniowania widzialnego, gdyż jest tańsza, trwalsza, szybsza i daje ostrzejsze obrazy oraz pozwala pracować przy żółtym oświetleniu pomieszczeń, podczas gdy inne źródła promieniowania laserowego emitujące promieniowanie widzialne wymagają pracy przy czerwonym oświetleniu pomieszczeń.
Dioda laserowa fioletowa konkuruje również z technologią, w której stosuje się płyty termoczułe, ze względu na [6]:
• niższe koszty głowicy naświetlającej przy mniejszej ilości części zamiennych, a więc przy niższym koszcie naświetlarki
• wyższą żywotność diody fioletowej
• łatwiejszą i tańszą wymianę głowicy - wystarczy wymienić tylko jedną diodę fioletową zamiast wielu diod przy urządzeniach do płyt termoczułych [6, 10]
• niższą cenę płyt dla technologii z diodą fioletową, przy czym przy stale spadającej cenie płyt termoczułych różnica cen z czasem będzie się zmniejszała
• niższe koszty serwisu [10]
• dwukrotnie krótszy czas naświetlania [10]
• możliwość stosowania naświetlarek bębnowych zewnętrznych i płaskich.
Zaletami technologii z płytami termoczułymi naświetlanymi laserami podczerwonymi są:
• możliwość pracy przy świetle dziennym
• brak otoczki dookoła punktów rastrowych
• brak obróbki chemicznej napromieniowanych płyt (przy płytach termoczułych II generacji)
• wyższe nakłady z wykonanych form drukowych (z wyjątkiem płyt fotopolimerowych o podwyższonej czułości).
Obecnie w krajach zachodnich płyty termoczułe stosują duże zakłady, w tym również zakłady gazetowe, natomiast płyty naświetlane diodą laserową fioletową stosują przeważnie zakłady małe i średnie.
Literatura
1. Erich Fritz, Workflow- und CtP- Trends: PDF und Violett, „Druck & Medien-Magazin”, nr 6 (2001), s. 28.
2. Günther Bregel, Die Farben von CtP sind vielfältig, „Druck-spiegel”, nr 7 (2000), s. 30-33.
3. Violett, die Alternative zu Thermo, „Druckspiegel”, nr 6 (2001), s. 32-33.
4. Die Zukunft des Akzidenz-marktes ist violett. „Druckspiegel Publishing Special”, nr 3 (2000) s. 18.
5. Von Licht und Platten, „Druckspiegel”, nr 1 (2000), s. 32-33.
6. CtP - Siegeszug einer einzigen Diode? „Druckspiegel”, nr 4 (2001), s. 77-78.
7. Agfa: Płyty do naświetlarek Lithostar Ultra (2000).
8. Violett CtP von Mitsubishi, „Druck & Medien-Magazin”, nr 1-2 (2002), s. 38-30.
9. Toshio Mac Nakamura (Fuji), Voll im Business zur Digitalisierung der Industrie, „Druckspiegel”, nr 4 (2002), s. 22-23.
10. CtP für Alle. „PrePress”, nr 1 (2002), s. 50-51.
11. Kundenanforderungen angepasst, „Druckspiegel”, nr 1 (2002), s. 23.
12. Heidelberg: Violett oder thermal: Der Kunde hat die Wahl, „Druckspiegel”, nr 1 (2002), s. 24.
13. Neue Technologien steigern die Qualität im Zeitungsdruck, „Druckspiegel”, nr 12 (2001), s. 18-22.
prof. dr Herbert Czichon
dr Maria Czichon
Instytut Poligrafii Politechniki Warszawskiej
|
|
|
|
