|
|
"Świat Druku" - miesięcznik
Archiwum
Rok 2003
Kwiecień
Metody pomiaru nadruków i systemy kontrolujące jakość odbitek nakładowych. Część I
|
Zarys metod pomiaru nadruków i systemy AxisControl oraz ImageControl Heidelberga
Systemy kontrolujące jakość odbitek, oparte do niedawna na densytometrycznej metodzie pomiaru nadruków, zostały wzbogacone o spektrofotometryczny pomiar barw w aspekcie barwometrii. Umożliwiło to dokładniejsze kontrolowanie odbitek drukowanych farbami o barwach specjalnych, innych niż CMYK.
Niewątpliwie, wzrastające wymagania jakościowe wobec mediów drukowanych przyczyniły się do rozwoju systemów kontrolujących jakość odbitek nakładowych, zwanych tu przemiennie systemami pomiarowymi druków, których głównym celem jest nadzorowanie jakości druków w całym nakładzie za pomocą regulacji farb dokonywanej online, na podstawie wartości zmierzonych na odbitkach nakładowych. Niemała była w tym zasługa innowacyjnych rozwiązań konstrukcyjnych opartych na elektronicznej technice mikroprocesorowej. Ułatwiły one - rzec można - ucyfrowienie maszyny offsetowej, począwszy od możliwości zdalnego sterowania jej funkcjami, a na jej integracji ze środowiskiem sieciowym drukarni skończywszy. Dzięki włączeniu procesu produkcyjnego w sieciową wymianę danych stało się możliwe zracjonalizowanie procesu drukowania. W rezultacie podniesiono jakość druków i znacznie skrócono czas przygotowania maszyny do drukowania nakładowego - tzw. narządzania maszyny.
|
Odbitka rastrowa
Każde pole rastrowej odbitki oceniane wizualnie tworzy w addytywno-subtraktywnym mieszaniu barw określone wrażenia barwne. Wywołuje je - np. na rastrowej odbitce autotypijnej drukowanej czterema transparentnymi farbami o barwach CMYK - piętnaście odcieni barw chromatycznych i biel papieru, a więc w sumie szesnaście, zwykle różnych, mikropowierzchni. W wypadku trójbarwnego drukowania (CMY - bez farby czarnej) liczba tych barw redukuje się do ośmiu: 1 - biel papieru (W - barwa achromatyczna), 2 - cyjan (C), 3 - żółta (Y), 4 - purpura (M), 5 - [C+Y], 6 - [C+M], 7 - [M+Y], 8 - [C+M+Y]. Taki typowy rozkład różnobarwnych mikropowierzchni przedstawiono w powiększeniu na rysunku 1 w rastrze autotypijnym, w modulacji amplitudowej (AM).
Jeśli ponadto weźmiemy pod uwagę m.in. właściwości papierów drukowych, farb drukowych, roztworów zwilżających, liniaturę i strukturę rastra oraz zjawiska fizykochemiczne zachodzące w procesie drukowania - np. podczas zadrukowywania arkusza w jednym przebiegu mokro-na-mokro w czterobarwnej maszynie offsetowej - to trudno się dziwić, iż różnice barw między odbitkami nakładowymi nierzadko sięgają DE*ab = 9,00, o ile w danej maszynie nie są stosowane systemy pomiarowe.
Tymczasem z najnowszej normy ISO 12647-2 wynika, że w ocenie barwometrycznej największe dopuszczalne różnice między odbitkami danego nakładu wynoszą: dla cyjanu 2,5; dla purpury - 4,0 i dla barwy żółtej - 3,0 - w jednostkach CIE LAB (DE*ab) dla farb triady europejskiej (Euroskali).
Słowo o terminologii poligraficznej
W kontekście niebywałego rozwoju współczesnej poligrafii i ukazywania się licznych publikacji wydaje się konieczne, aby autorzy opracowań specjalistycznych - nie wyłączając niniejszego - podjęli trud wzbogacenia naszej terminologii o nowe określenia, terminy, neologizmy czy zapożyczenia. Nie sposób bowiem dzisiaj mówić o procesach technologicznych ogólnikami, niby-pojęciami, sięgającymi nierzadko lat siedemdziesiątych. Tylko z pozoru inną kwestią jest to, iż po wprowadzeniu do poligrafii nauki o barwie czy barwometrii wiele terminów, nieraz podstawowych, jest niesłusznie przyjmowanych jako nowe, podczas gdy w istocie są terminami znanymi od dawna.
Innym, nie mniej ważnym problemem w popularyzowaniu wiedzy, zwłaszcza w konwencji edukacyjnej, jest odpowiedź na pytanie, czy powinno się wprowadzać obco-języczne terminy do naszej terminologii? Najczęściej odpowiedź na to pytanie brzmi: tylko wtedy, gdy w polszczyźnie nie istnieje adekwatna do proponowanego terminu jednostka leksykalna. Zresztą w tej materii trudno o kategoryczny osąd, jeśli w takim mocarstwie drukarstwa i poligrafii, jak Niemcy, a także w innych krajach niemieckojęzycznych - dotyczy to głównie terminów - pisze się o współczesnej poligrafii niemal w języku niemiecko-angielskim (sic!). A zatem, czy specjaliści w poszczególnych dziedzinach wiedzy o poligrafii powinni w swoich opracowaniach brać to pod uwagę, aby nie zerwać komunikacji terminologicznej z najnowszą techniką?
Nawiązując do niektórych wypowiedzi leksykografów należałoby dopowiedzieć, że nikt poza specjalistami z branży ani nie zaproponuje, ani nie utworzy nowych, odpowiednich terminów czy pojęć porządkujących naszą terminologię poligraficzną, co nie jest chyba spostrzeżeniem odkrywczym?!
Metody pomiaru nadruków
Kontrolowanie procesu drukowania w wielobarwnych maszynach na podstawie tylko wizualnej oceny odbitek nie zawsze zapewniało całemu nakładowi standardową jakość. Koniecznością zatem było wsparcie subiektywnej oceny druków kontrolą obiektywną. Z myślą o takiej kontroli producenci maszyn wybrali wariant kontrolowania poszczególnych odbitek nakładowych poza maszyną, na stanowisku pomiarowym zintegrowanym z maszyną.
Wprowadzenie do poligrafii barwometrii, w tym spektrofotometrii - zajmującej się pomiarem natężenia monochromatycznych wiązek światła wydzielonych z widm optycznych przez monochromator - zwiększyło dokładność pomiaru nadruków. W rezultacie wraz z ucyfrowieniem przyrządów pomiarowych powstała możliwość spektrofotometrycznego pomiaru nadruków w aspekcie barwometrii, jak również np. w trzech pasmach widma w ocenie densytometrycznej (rys. 2). Ponieważ te wielowyrazowe opisy metod pomiaru nie zadomowiły się jeszcze w naszej terminologii, można by je ująć w jednym dłuższym wyrazie, mianowicie: metody spektrobarwometryczne i spektrodensytometryczne.
• Metoda spektrobarwometryczna, ogólnie mówiąc, symuluje za pomocą techniki pomiarowej nasze widzenie barw, i co ważne - także różnicę między barwami. Zauważmy, iż właśnie ta metoda jest oparta nie tylko na spektrofotometrycznym, fizycznym pomiarze odbitego światła, ale także na rachunku barwometrycznym, w którym jest uwzględniona barwoczułość trzech rodzajów czopków siatkówki naszego oka. Innymi słowy, dopiero ich wartości w funkcji światła, jego widmowego rozkładu mają zdolność wyznaczenia wartości składowych trójchromatycznych X,Y,Z mierzonej barwy (rys. 3). Z kolei te wartości, po matematycznym ich przekształceniu względem wybranej przestrzeni barw, specyfikują ją w tejże przestrzeni, zwanej także modelem barw. W poligrafii, w grafice komputerowej jest to zwykle percepcyjna, niezależna od urządzeń wejścia i wyjścia, najobszerniejsza przestrzeń barw CIE LAB (L*a*b*) (rys. 4). Powstała ona na podstawie krzywoliniowej transformacji współrzędnych trójchromatycznych modelu barw CIE Yxy. Tłumaczy to zarazem, dlaczego ten model barw w postaci diagramu chromatyczności (przed transformacją) jest najczęściej stosowany do wyznaczania gam barw w poligrafii (rys. 5).
• Metoda densytometryczna, wliczając densytometrię klasyczną, jest najbardziej popularną i najdłużej stosowaną w poligrafii metodą pomiaru. Opiera się ona na jednej z cech naszego zmysłu widzenia (prawo Webera-Fechnera) oceniającego w korelacji do skali logarytmicznej wzrost czy spadek np. intensywności światła, poziomów jasności w skalach szarości, a więc i nasilenia farby na danym podłożu. Zależność tę dla ciał odbijających światło, np. nadruków, liczbowo wyraża gęstość optyczna D [D = lg 1/r lub D = lg 1/ß] w funkcji filtru o barwie komplementarnej do barwy nadruku. Podstawową wielkością pomiaru jest więc (D) wartość logarytmu dziesiętnego z odwrotności współczynnika odbicia światła (lub jego remisji) od nadruku. Obecnie we współczesnej densytometrii stosuje się już coraz częściej spektrofoto-metrię do wyznaczenia wartości gęstości optycznej z danego pasma widma światła. Na przykład w systemie pomiarowym MAN Roland CCI dzięki filtrom interferencyjnym wyznacza się trzy wartości gęstości optycznych w pasmach o długości fali dla: cyjanu - 620 nm, purpury - 540 nm i żółtej - 430 nm. A więc i powyższy opis potwierdza celowość uszczegółowienia metod pomiaru i ich podziału na: metodę spektro-densytometryczną i spektrobarwometryczną, których nazwy, w formie propozycji, są stosowane w tym opracowaniu.
Biorąc więc pod uwagę obie metody pomiaru i możliwość ich przemiennego stosowania w jednym systemie podzielono je wstępnie według metod pomiarowych na systemy pomiarowe:
• spektrobarwometryczne
• spektrodensytometryczne lub na densytometryczne - w densytometrii klasycznej
• spektrobarwodensytometryczne.
Nie znaczy to wcale, iż oferowane na rynku poligraficznym systemy arkuszowych maszyn offsetowych nie różnią się między sobą niczym innym niż metoda pomiaru. Różnice te są zresztą widoczne w systemach pomiarowych największych producentów maszyn offsetowych na świecie. Ponieważ każdy z nich preferuje jedną z trzech wymienionych metod pomiaru, pozwoli to ująć ów temat przekrojowo, aczkolwiek ze względu na rozległą tematykę - w dwuczęściowym opracowaniu.
I tak:
• Heidelberg obecnie preferuje spektrobarwometryczne systemy pomiarowe: Prinect ImageControl i Prinect AxisControl.
• MAN Roland, który w zakresie kontrolowania, pomiaru druków od dawna ceni sobie systemy densytometryczne, spektrodensytometryczne, np. Hightech-Densitometr Roland CCI, niedawno temu poszerzył swoją ofertę o metodę spektrobarwometryczną w opcji ColorPilot.
• Koenig&Bauer-Albert AG oferuje zaś, (oferował bodaj najwcześniej), system pomiarowy z dwufunkcyjnym pomiarem, tzn. spektodensytometrycznym i spektrobarwometrycznym - używając proponowanej terminologii - tj. system DENSITRONIC S.
Ze względu na ważność tych metod pomiarowych w poligrafii wydaje się, iż zanim omówimy systemy spektrobarwometryczne warto by - ku wyjaśnieniu lub przypomnieniu - przedstawić podstawowe założenia pomiaru densytometrycznego, które różnią się zasadniczo od założeń systemu spektrobarwometrycznego. W tym celu podano poniżej założenia densytometrii (klasycznej) nadruków. Obrazuje bowiem ona najprościej mechanizm i ideę pomiaru densytometrycznego w ogóle.
Założenia densytometrii nadruków (CMYK)
Przez densytometrię nadruków rozumie się tu densytometrię refleksyjną, mierzącą barwne nadruki w świetle odbitym. Nazwa ta odróżnia ją od znanej wcześniej w poligrafii densytometrii mierzącej w świetle przechodzącym, zwykle zaczernienie filmów, a także od densytometrii występującej ostatnio w medycynie.
A zatem rozwój densytometrii barwnych nadruków nastąpił dopiero wtedy, gdy separacja barw oryginałów została zredukowana do trzech barw chromatycznych i barwy czarnej, dla typowych oryginałów barwnych. Spowodowało to również reprodukowanie oryginałów w czterobarwnym procesie drukowania. W tym też celu dokonano standaryzacji barw farb drukowych, ustanawiając tzw. triadę barw. Określa ona trzy transparentne farby drukowe o barwach chromatycznych: cyjan, purpura i żółta, oznaczanych zwykle przez CMY - od pierwszych liter ich nazw angielskich: Cyan, Magenta, Yellow. Barwa achromatyczna - czarna (ang. Black) jest oznaczana przez K od blacK lub Key, by nie kojarzyć litery B z Blue - barwą niebieską, występującą w układzie RGB. Tworzą one zestaw farb o barwach CMYK zwanych skalą europejską (Euroskala). Zaznaczmy wyraźnie, że barwy tych farb zostały barwometrycznie dokładnie zdefiniowane za pomocą składowych trójchromatycznych XYZ przy grubościach warstw farb w granicach 0,7-1,2 mikrometra, na specjalnym papierze powlekanym (APCO II/II), bez wybielaczy optycznych.
Istota densytometrii nadruków polega więc na tym, iż wobec tych barw farb drukarskich (CMYK) - przyjętych za barwy optymalne drukowania czterobarwnego - zostały normatywnie ustalone trzy barwy filtrów optycznych (materialne) jako komplementarne do barw nadruków. Nie zagłębiając się w szczegóły rozkładów widmowych filtrów i ich zakresów przepuszczalności światła - np. dostosowania filtru widma barwy farby w paśmie jej największego, selektywnego pochłaniania światła (rys. 6.) - stwierdzamy, że ogólnie dzielą się one na wąsko- i szerokopasmowe o barwie: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Są one oznaczane przez RGB - akronim od: Red, Green i Blue. Natomiast czwarty filtr wizualny służy do pomiaru neutralnych szarości i czerni. Dodajmy na marginesie, iż bez naruszenia zasady densytometrycznej filtry te mogą być równie dobrze zastąpione przez inne filtry, np. interferencyjne.
Należy tutaj podkreślić, iż komplementarność barw filtrów (RGB) do barw nadruków (CMY) z założenia powinna neutralizować chromatyczność światła odbitego, umożliwiając zarazem pomiar nadruków w paśmie widma o największym pochłanianiu światła.
Powyższe zależności stanowią podstawowe założenia densytometrii nadruków. Wykładnią bowiem pomiaru densytometrycznego jest zależność logarytmiczna wartości gęstości optycznej od nasilenia farby (grubości warstwy farby) na danym podłożu drukowym (rys. 7). Odgrywa ona istotną rolę w regulacji dozowania farby w funkcji nasilenia, grubości warstwy farby (o barwach CMYK) w systemach densytometrycznych, o których bliżej w drugiej części artykułu.
Systemy pomiarowe w środowisku sieciowym drukarni
Celem zwiększenia kontroli jakości druków w arkuszowych maszynach offsetowych firma Hei-delberg oferuje, głównie do swoich maszyn Speedmaster, dwa systemy pomiarowe pod nazwą Prinect AxisControl i Prinect ImageControl. Umożliwiają one dokonywanie online regulacji farby strefowo w każdym zespole farbowym, na podstawie pomiaru barw nadruków - na odbitkach nakładowych. Natomiast Color-Management-Workflow, który mówi o cyfrowym zarządzaniu barwami, dba o możliwie najmniejsze odchylenia parametrów barw od danego wzorca w linii produkcji - od cyfrowej przygotowalni druków przez proof do maszyny drukującej.
W kontekście tego, co powiedziano wcześniej o stosowaniu wielu angielskojęzycznych nazw, spróbujmy powiedzieć kilka zdań na temat działania lub możliwości działania drukarni w środowisku sieciowym według koncepcji firmy Heidelberg, i to w formie nieco zbeletryzowanej.
I tak, w triumwiracie władającym drukarnią: prepress, press i postpress pomińmy już na wstępie postpress i w zasadzie prepress (Prinergy i Signastation) oraz system zarządzania przedsiębiorstwem Winkaar.
Zwróćmy za to uwagę na: press (CP 2000 Center, PrepressInterface) w aspekcie działania maszyn drukujących w środowisku sieciowym, zarządzanym przez Prinect. Dzięki Workflow-Management Heidelberga system Prinect integruje istniejące i nowo powstałe produkty w cyfrowym przepływie prac, a więc i w module kontrolowania jakości i pasowania druków - PrinectControl oraz sterowania maszyną - Prinect-Produce. Z punktu zaś widzenia maszyny popatrzmy na:
• PrinectLink PrepressInterface, który umożliwia m.in. przepływ informacji z cyfrowej przygotowalni druków do działu drukowania w zakresie:
- wstępnego ustawienia profili farbowych dla danego arkusza z CIP 4 (CIP 3)
- sytuowania głowicy Autoregister 42 w znakach pasowania arkusza i registru
- tworzenia na podstawie danych PrepressInterface w ImageControl wzorcowego arkusza za pomocą tablic przeliczeniowych CIE LAB dla 160 000 pól pomiarowych stanowiących wielkości referencyjne.
• Prinect Produce-CP 2000Center, ktory już dziś zapewnia maszynom przyszłościowe rozwiązania, np. w cyfrowym, całkowitym przepływie prac w środowisku sieciowym drukarni. CP2000 Center dzięki swoim funkcjom, modułom stał się bardzo nowoczesnym systemem zarządzania maszynami i rzec można rzecznikiem koncepcji Prinect w zakresie integracji maszyn ze środowiskiem sieciowym. Prinect bowiem pełni jakby rolę zawiadującego pomostami umożliwiającymi cyfrowy przepływ danych od zarządzania do produkcji i od przygotowalni druków do maszyny drukującej aż do przetwarzania druków w procesach introligatorskich.
• PresetLink - zaś w zakresie np.:
- przepływu danych z czytnika form drukowych (Plate Image Reader) lub PrepressInterface CIP4 (CIP3)
- ustawienia wstępnego profilu farbowego w każdym zespole drukującym z około 95-procentową dokładnością
- wizualizacji drukowanych arkuszy
- sytuowania znaków pasowania, registru - Autoregister 42
- przepływu danych między maszynami z CP 2000Center czy wymiany danych za pomocą tzw. karty profilów farb wraz z obrotami duktorów farbowych.
• ManagementGate - zapewnia natomiast połączenie maszyn z CP2000 Center, z systemem produkcyjno-informacyjnym drukarni z dwukierunkowym przepływem informacji na temat np. zaawansowania realizacji danego zlecenia.
• OnlineAssistance - odpowiada za zdalne diagnozowanie działania maszyny i analizowanie awarii zespołów maszyny w serwisie firmowym, zwykle przez modem. Zmniejsza to znacznie straty na skutek przestojów maszyny.
I w końcu moduł PrinectControl z systemami kontrolowania jakości druków ImageControl (obrazu zadrukowanego) i AxisControl (osiowo, pasemka kontrolnego), z których każdy odgrywa istotną rolę w zarządzaniu barwami.
Prinect Axis Control
System AxisControl (rys. 8), stanowiący w tym zakresie najnowszą ofertę firmy Heidelberg, kontroluje jakość druków na podstawie pomiaru pasemka kontrol-nego drukowania. Jest on oparty na spektrofotometrycznym pomiarze nadruków ocenianym barwometrycznie, jako pomiarze spektrobarwometrycznym. Umożliwia on kontrolowanie nadruków również o barwach specjalnych. Pasemko pomiarowe składa się z segmentów z elementami kontrol-nymi, takimi jak pola o tonie pełnym (apli) i rastrowym, równoważni barw (balansu szarości), przyjmowania farby przez farbę (ink trapping) i innych. Wszystkie wartości z pomiaru pasemka są porównywane z wartościami referencyjnymi względem danego zespołu drukującego. Są one w czasie drukowania przedstawiane w konwencji graficznej na barwnym ekranie sensorowym. Zaznaczane są na nim wyraziście strefowe odchylenia każdego zespołu farbowego - w podziale na strefy farbowe, do których szerokości są dostosowane segmenty pasemka. Po zaakceptowaniu profilu farbowego bądź danej strefy farbowej zostają automatycznie zmienione wielkości dozowania farb z kałamarza do danego zespołu farbowego. Dodajmy, że na sterującym ekranie ukazują się również lakoniczne teksty jako wskaźniki dyrektywne dla obsługi.
Mechanizm pomiaru
Pomiar pasemka odbywa się automatycznie za pomocą specjalnej listwy z ruchomą głowicą pomiarową, która przesuwa się wzdłuż pasemka kontrolnego, skanując w sposób bezdotykowy jego pola kontrolne. Cyfrowe pasemka kontrolne mogą być umieszczone przy dolnej lub górnej krawędzi arkusza albo w jego środku. Wartości z pomiaru, po algorytmicznym sposobie ich przekształcenia, stają się wielkościami sterującymi, które w trybie online regulują dozowanie farby w zespołach drukujących. System ten jest przystosowany do kontrolowania wszystkich barw - tak CMYK, jak barw specjalnych. Prinect AxisControl z CP2000 Center znajduje zastosowanie w maszynach Speedmaster, z preferencją modeli: SM 52, SM 74, CD 74 i SM 74 DI.
Walorami systemu są:
• zdolność zapewnienia drukom jednakowej jakości w całym nakładzie na podstawie pomiarów spektrofotometrycznych ocenianych barwometrycznie (metoda spektrobarwometryczna)
• wewnętrzna pamięć CP 2000 Center m.in. dla wznawianych zleceń; są w niej zapisywane wszystkie istotne, relewantne ustawienia maszyny, jak wartości barw czy pozycja kontrolnych pasemek drukowania
• szybkość stabilizowania nasilenia farb, która już pierwszym odbitkom zapewnia żądaną jakość
• równoczesna regulacja farb online w każdym zespole drukującym, w sumie do ośmiu farb
• dokładny pomiar nadruków o tonie pełnym (apli) i szarości, pól dublowania i wydłużania się punktów rastrowych, przyrostu wartości tonalnych itp.
• możliwość automatycznej oddzielnej rejestracji wartości zmierzonych na odbitkach kontrolnych
• bank danych z fabrycznie zapisanymi wartościami barw farb systemu Pantone i HKS, z możliwością zapisania np. parametrów barw własnych, zakładowych
• przyjazna obsługa maszyny z CP2000 Center za pośrednictwem barwnego ekranu sensorowego, rejestrującego dotyk.
Prinect ImageControl
Warto wspomnieć, iż koncepcja ImageControl w postaci CPC 21 została po raz pierwszy przedstawiona przez firmę Heidelberg na drupa 1990, a po wprowadzeniu licznych innowacji związanych m.in. z pomiarem całego arkusza - na IPEX ‘98 już jako ImageControl CPC 24. Tak więc Prinect ImageControl (rys. 9.) to system pomiarowy kontrolujący w całości zadrukowaną powierzchnię arkusza. Ma on zdolność, co istotne, kontrolowania nadruków także o barwach specjalnych, innych niż CMYK. W koncepcji kontroli jakości Prinect-Product system ImageControl wyróżnia się tym, że stosuje pomiar spektrofotometryczny, którego wartości są oceniane barwometrycznie (metoda spektrobarwometryczna) oraz reguluje farby w trybie online. Dzięki zaś zmodyfikowanej, tzw. skanującej belce pomiarowej, odbitka o formacie 70×100 cm zostaje zmierzona już w ciągu 25 sekund. Dodajmy też, że pomiarowi podlegają jedynie miejsca zadrukowane, i to w 5000 punktów pomiarowych w każdej strefie farbowej. Natomiast cały zadrukowany arkusz jest optycznie rozdzielany na ponad 160 000 punktów pomiarowych, z których każdy jest porównany cyfrowo z jego wartościami referencyjnymi.
Jak wspomniano, podstawę zarządzania barwami w mediach drukowanych tworzą profile ICC z miaro-dajnymi współrzędnymi L*, a*, b* przestrzeni barw CIE LAB. Te nieodzowne wartości barw do profili barwowych ICC można uzyskać w postaci danych najszybciej z maszyny drukującej za pomocą ColorInterface.
Jak wiadomo, wszystkie uczestniczące w produkcji urządzenia z zakresu prepress powinny być odpowiednio skalibrowane. W tym też celu, np. w optymalizacji jakości zlecenia względem konkretnego papieru, danych farb i, co nie jest bez znaczenia, maszyny, można skorzystać z testowej formy kalibracji barw Heidelberga (niem./ang. Color Calibration Testform). Jest ona zbudowana podobnie jak inne cyfrowe formy testowe drukowania, np. Eurostandard System Brunner czy GATF Digital Test Form. Krótko mówiąc, poza elementami służącymi do wizualnego oceniania wyniku drukowania znajdują się na niej takie elementy kontrolne, które spełniają wymagania ICC w zakresie danych nieodzownych do generowania miarodajnych profili uzyskanych za pomocą ImageControl ColorInterface. W rezultacie profile te dają możliwość dokładniejszego czy indywidualnego dostosowania separacji barw oryginału czy proofu do konkretnych warunków produkcji.
Niektóre walory systemu pomiarowego ImageControl:
• spektrobarwometryczny pomiar całego arkusza z pasemkiem kontrolnym lub bez niego - do 16 barw
• jednoczesne regulowanie farb we wszystkich zespołach drukujących maszyny
• pomiar odbitek drukarskich o różnych formatach i gramaturze, również zadrukowanych dwustronnie
• możliwość przesyłania online zalecanych parametrów do czterech maszyn z CP 2000 albo z CPC 1-03/04
• automatyczne wskazywanie wielkości odchylenia barw od wartości żądanych, referencyjnych
• sprawdzanie barw od oryginału poprzez proof, arkusz wzorcowy, do odbitki drukarskiej
• kontrolowanie barw na wielu użytkach za pomocą takich samych wartości referencyjnych
• automatyczne optyczne rozdzielanie barw podczas pomiaru nadruku na barwy CMYK i barwy specjalne
• możliwość wyznaczania żądanej barwy nadruku według wartości współrzędnych prostokątnych L*, a*, b* przestrzeni barw CIE LAB - podanych przez zleceniodawcę
• regulowanie farb względem barw wypadkowych powstałych z nadrukowania na siebie farb o barwach specjalnych
• bezproblemowa i przyjazna obsługa maszyny z CP 2000 na ergonomicznym stanowisku dyspozytorskim za pomocą barwnego ekranu sensorowego.
Miejmy nadzieję, iż przedstawione w tej części artykułu metody pomiaru nadruków i - w grubszym zarysie - dwa systemy optymalizujące jakość odbitek nakładowych ułatwią poznanie i innych systemów, w tym zastosowanych w urządzeniach firm MAN Roland i Koenig&Bauer-Albert AG, które zostaną omówione w drugiej części artykułu.
Stanisław Radomski
dyplomowany rzeczoznawca ds. poligrafii
|
|
|
|
