|
|
"Świat Druku" - miesięcznik
Archiwum
Rok 2003
Maj
Zapanować nad przyrostem wartości tonalnej
|
Program komputerowy umożliwia kompensację przyrostu wartości tonalnej
Program komputerowy DGCT (Dot Gain Compensation Tool) v. 1.0 umożliwia kompensację przyrostu wartości tonalnej w drukowaniu fleksograficznym. W ciągu ostatnich kilku lat jakość wydruków fleksograficznych poprawiała się dzięki wykorzystaniu technologii cyfrowej. Wraz ze zwiększającym się zapotrzebowaniem na najwyższej jakości druki wzrosły także wymagania odnośnie samego procesu drukowania fleksograficznego. Fleksografia osiągnęła etap, kiedy pojęcia takie jak standaryzacja czy zarządzanie kolorem stanowią centrum zainteresowania. Jednakże na jakość wydruku składa się wiele czynników. To oznacza, że na generalną standaryzację procesów drukowania fleksograficznego trzeba będzie jeszcze poczekać.
|
Inspiracją dla opracowania programu DGCT było dążenie do stworzenia narzędzia umożliwiającego wykreślenie w prosty i powtarzalny sposób krzywej kompensującej przyrost punktu rastrowego dla fleksograficznych form drukowych wytwarzanych w systemie CtP.
Program użytkowy składa się z trzech oddzielnych plików Excel. Każdy z tych plików działa w oparciu o inną metodę pomiaru.
Dostępne są następujące techniki pomiarowe:
• pomiar densytometryczny (wartości gęstości optycznej)
• pomiar spektrofotometryczny zgodny z normą DIN 12647-1 (Wartości L*a*b*)
• względny pomiar kolorymetryczny (Wartości L*a*b*).
Wykonując pomiary na wydruku zwanym „fingerprint” (pierwszym wydruku próbnym, na którym nie zostały jeszcze naniesione poprawki wartości tonalnych oraz który jest źródłem informacji o podstawowych warunkach drukowania) można uzyskać charakterystykę maszyny drukującej pracującej w określonych warunkach. Uzyskuje się także krzywe charakterystyczne druku, będące podstawą wykonywania wszystkich poprawek wartości tonalnych na późniejszym etapie procesu. Aby przy tych możliwościach, jadaje fleksografia, zapewnić standaryzowany przebieg pracy, po wykonaniu wydruku próbnego nie należy zmieniać zastosowanych parametrów. Oznacza to, że określone krzywe charakterystyczne są ważne tylko dla danej kombinacji maszyny, formy drukowej, wałków rastrowych, farb, etc.
Każdy z trzech plików składa się z arkuszy „Formularz” i „Mierzone wartości”, które mają postać tabel.
Arkusz „Mierzone wartości”
Do tabel w tym arkuszu są wprowadzane wartości zmierzone na pierwszym wydruku próbnym. Zastosowanie urządzeń pomiarowych, które mogą być połączone z komputerem PC, ułatwia gromadzenie danych i przyspiesza przebieg procesu oceny. Zebrane dane można także wprowadzać ręcznie (Ilustracja 1). Na podstawie wprowadzonych wartości pomiarowych (z dwóch pomiarów oblicza się wartość średnią) program automatycznie określa stopień pokrycia powierzchni. Następnie użytkownik definiuje krzywą charakterystyczną zadaną lub krzywą odniesienia. W tym celu musi określić wartość tonalną wymaganą podczas drukowania przy nominalnym pokryciu powierzchni wynoszącym 50%. Wprowadzona wartość tonalna, z jaką należy drukować, powinna uwzględniać przyrost wartości tonalnej charakterystyczny dla offsetu (10-15%). Można wprawdzie wprowadzić wielkości liniowe, jednak obrazy w druku wypadną płaskie i bezbarwne.
Następnie należy wpisać wymiary najmniejszego punktu rastrowego, który można wydrukować. Wielkość przyrostu wartości tonalnej zależy od materiału, z którego wykonana jest płyta, grubości płyty i zastosowanej liniatury rastra. Dla użytkowników, którzy traktują średnicę najmniejszego możliwego do wydrukowania punktu rastrowego jako kryterium niezbędnego przyrostu wartości tonalnej, podawana jest dodatkowo aktualna średnica w mikrometrach (Ilustracja 2).
W zakresie spektralnych metod pomiarowych arkusz „Mierzone wartości” jest bardziej rozbudowany. Przestrzenie barwne barw skalowych (także nadrukowanych razem) mogą zostać zmierzone barwometrycznie. Dzięki temu użytkownik uzyskuje punkty wierzchołkowe możliwej do wydrukowania przestrzeni barw zarówno w ujęciu graficznym, jak liczbowym (Ilustracje 3 i 4). Ponadto metoda względnego pomiaru barwometrycznego umożliwia określenie pokrycia powierzchni farbami specjalnymi. Tabele pomiarowe dla dwóch dodatkowych farb specjalnych są dołączone do programu.
Arkusz „Formularz”
Arkusz „Formularz” jest przygotowany do gromadzenia danych oraz do ich oceny. Rejestrowane są dane dotyczące formy drukowej, podłoża, materiału drukowego, farby, konfiguracji i ustawienia maszyny drukującej.
Dokumentacja ta jest bardzo istotna, gdyż rejestracja parametrów drukowania jest pierwszym krokiem w kierunku standaryzacji. Wyznaczone krzywe kompensacyjne są aktualne tylko wtedy, gdy parametry maszyny drukującej przy wykonywaniu dalszych odbitek próbnych pozostają niezmienione. Parametry wytwarzania form drukowych nie są rejestrowane. Zakłada się optymalny i sprawdzony proces wytwarzania form drukowych.
W dolnej części arkusza są przedstawione krzywe charakterystyczne pierwszego wydruku próbnego „fingerprint”, krzywe obrazujące kompensację przyrostu punktu i współrzędne barwy, które zarejestrowano w procesach pomiaru spektralnego. Wszystkie krzywe są dokumentowane graficznie i liczbowo. Wartości wyznaczonej krzywej kompensującej są następnie kierowane do RIP-a i przy ich uwzględnieniu sporządza się wyciągi barwne podczas skanowania.
W przypadku spektralnych procesów pomiarowych wskazywane są także współrzędne barw triadowych i ich nadruków jednej na drugiej. W ten sposób użytkownik uzyskuje każdorazowo dodatkowo punkty wierzchołkowe przestrzeni barwnej, jaką da się wydrukować. W przypadku przekształcania danych charakteryzujących obraz w dane barw triadowych (np. w programie Photoshop), wskazanie określonych współrzędnych barwy umożliwia bezpośrednio uzyskanie wymaganej przestrzeni barw odniesienia. Należy pamiętać, że podczas sporządzania wyciągów barwnych nie dokonuje się kompensacji przyrostu punktu, ponieważ ta została już uwzględniona przy wyznaczaniu krzywych kompensacyjnych.
Arkusz może być archiwizowany lub zostać wydrukowany.
Zarówno arkusz „Formularz”, jak i arkusz „Mierzone wartości” zawierają pola informacyjne, które można uaktywnić za pomocą wskaźnika myszki. Zawierają one krótkie informacje i instrukcje dotyczące poszczególnych pól.
Wnioski
Program pozwala na tworzenie w łatwy i szybki sposób krzywych kompensujących dla wytwarzanych cyfrowo fotopolimerowych form drukowych, przy czym umożliwia swobodny wybór wymaganego przyrostu wartości tonalnej w światłach i założonej krzywej odniesienia.
Krzywe kompensujące uwzględniają wszystkie półtony występujące na formie drukowej. Oznacza to, iż istnieje możliwość korecji nie tylko danych dotyczących obrazu w programie do obróbki obrazu, ale także wcześniej ustawionej gradacji przejść tonalnych.
Program sortuje wprowadzone dane pomiarowe w ten sposób, że wyznaczony przyrost wartości tonalnej w światłach oraz kompensacja wartości tonalnych uwzględniająca założoną krzywą charakterystyczną są wykorzystywane do utworzenia jednej krzywej kompensującej. Tworzenie krzywych kompensujących i ich przekształcanie staje się bardziej przejrzyste dla użytkownika, co zmniejsza ryzyko wystąpienia błędów na skutek niewłaściwej kompensacji tonalnej. Dzięki łatwej metodzie pomiaru na pierwszym wydruku próbnym („fingerprint”) oraz określeniu przyrostu wartości tonalnej i krzywej odniesienia użytkownik może otrzymać wymaganą krzywą kompensującą dla każdej separacji barw.
Program Dot Gain Compensation Tool 1.0 został stworzony z myślą o producentach wytwarzających fotopolimerowe formy drukowe w technologii cyfrowej. Dzięki temu, że wykorzystuje jedynie istotne dane, jest łatwy do opanowania i prosty w użyciu.
Christian Weber
tłumaczenie: Agnieszka Poczekaj
|
|
|
|
